Ποιητική συλλογή, αποτελούμενη από τρεις ενότητες, με κυρίαρχα θέματα την ομορφιά, την απώλεια και την αναζήτηση του Θεού. Σε μία προσπάθεια ερμηνείας του τίτλου της, η ματιά δεν είναι θολή μόνο όταν είναι δακρυσμένη. Ενώ η λύπη δεν αποκλείεται, η ματιά μπορεί να είναι θολή, γιατί το είδωλο των αντικειμένων μέσα στο μάτι μας δε σχηματίζεται με ευκρίνεια. Θολή μπορεί να σημαίνει ασαφής, αμφιλεγόμενη, δυσανάγνωστη, απροσδιόριστη, αδιευκρίνιστη, επισφαλής. Υπάρχει μια αβεβαιότητα όταν κοιτάζει κανείς απέναντι. Νομίζουμε πως γνωρίζουμε τον κόσμο, όμως οι αισθήσεις μας είναι πάντα απατηλές. Τι είναι απέναντι; Όλος ο αισθητός κόσμος, όλη η πλάση, όμως η ματιά δεν εξαιρεί το υπερβατικό. Αντίθετα, το βάζει στο παιχνίδι από τους πρώτους στίχους. Μια πρωτότυπη ποιητική προσέγγιση, με τρυφερότητα κι αγάπη, χωρίς στερεοτυπικούς περιορισμούς.
Η ποιητική γραφή του Δημήτρη Παπακωνταντίνου χαρακτηρίζεται από πληρότητα λόγου καί νοημάτων που όμως χρήζουν αποκρυπτογράφησης. Αν προστεθούν το έμμετρον της γραφής, τα συχνά σχήματα λόγου, οι αλληγορίες και οι συμβολισμοί που χρησιμοποιούνται για τη δόμησή του αντιλαμβάνεται κανείς την δυναμικότητα, την αυτόματα χειμαρρώδη ροή του ποιήματος που οδεύει χωρίς εμπόδια καί παλινωδίες, μεστά και θριαμβευτικά προς ολοκλήρωσή του χωρίς υπερβολές που κουράζουν και αποπροσανατολίζουν πολλές φορές τον αναγνώστη. >>>
Διαβάζοντας τη συλλογή βλέπουμε τους προβληματισμούς του ποιητή σε πολλά θέματα της καθημερινότητας που βίωσε και βιώνει όχι μόνο αυτός αλλά όλοι μας. >>>
