Σημαντικώς πρωτότυπο βιβλίο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή με διακριτό ύφος, λεπταίσθητη ιδιόλεκτο, νεορομαντική διάθεση και φιλο-Διαφωτιστική πρόθεση, ευελπιστώντας να αναγγείλει ως κορυδαλλός (ή ως σαιξπηρικό αηδόνι μάλλον) τον καινούργιο Αιώνα των Φώτων, την καινοπαγή Αναγέννηση στην οποία οδηγεί η κβαντομηχανική τεχνολογία των εξελιγμένων μηχανών τού αμέσου μέλλοντός μας. >>>

Όταν ο Εγγονόπουλος κλήθηκε να μιλήσει εκτενώς για τη σχέση των δύο τεχνών, το έπραξε με απόλυτη θεωρητική σαφήνεια στη μνημειώδη διάλεξή του, η οποία δόθηκε τον Ιανουάριο του 1963 στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο (σχολή Δοξιάδη), με αφορμή την αναδρομική έκθεση ζωγραφικής του. Εκεί διατύπωσε την εξής εμβληματική φράση, η οποία συμπυκνώνει και τη στάση ζωής του: «Η ζωγραφική και η ποίησις είναι δύο εκδηλώσεις της ίδιας ανάγκης, της ανάγκης που έχει ο άνθρωπος να εκφρασθή, να επικοινωνήση με τους ομοίους του. Η μία συμπληρώνει την άλλη. Η ποίησίς μου είναι ζωγραφική με λέξεις και η ζωγραφική μου είναι ποίησις με χρώματα» >>>

Το πιο συγκλονιστικό όμως στην ποιητική συλλογή είναι ότι η απώλεια, η φθορά και ο χρόνος δεν καταδικάζονται, δεν δαιμονοποιούνται. Δεν υπάρχει καμιά λέξη τρόμου, αγανάκτησης, πικρίας ή νοσταλγικού πένθους. Δεν υπάρχει αντίδραση ή απόγνωση. Το εφήμερο δεν εξιδανικεύεται ούτε θρηνείται απλώς παρατηρείται με προσοχή και στοργή και αυτή η στοργή δίνει στις εικόνες τη γαλήνη της αποδοχής. Όλα γίνονται αποδεκτά με μια συγκινητική τρυφερότητα. >>>