Μεταφέροντας τη δράση στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα (από θηλυκό σε αρσενικό), ο Κος Ζυλ προσεγγίζει, με νέα ματιά, την ανάγκη για κυριαρχία και επιβίωση, σε μια μεταγραφή του κλασικού έργου Δεσποινίς Τζούλια του Α. Στρίντμπεργκ. Η τραγωδία δεν αποδίδεται πια μόνο σε «αδυναμία χαρακτήρα» ή σε έμφυτα χαρακτηριστικά όπως το γενετήσιο φύλο, αλλά αποκαλύπτεται ως αποτέλεσμα άκαμπτων κοινωνικών δομών, ρόλων και προσδοκιών.
«Οι δυο άντρες παίζουν με τα όρια σαν τη γάτα με το ποντίκι εναλλάσσοντας τους ρόλους. […] Αν ο Στρίντμπεργκ προσεγγίζει το θέμα της εξουσίας μέσα από δαρβινικές και νιτσεϊκές συνιστώσες, στον Μοσχόπουλο το σώμα είναι ο χώρος που πρωτίστως εγγράφεται η εξουσία. Θα μπορέσει ο Ζυλ να ζήσει με το στίγμα της ατίμωσης; To τέλος είναι ανοικτό. Πάντως, η Κριστίν, περισσότερο ομιλητική και χειραφετημένη από τη στριντμπεργκική συνονόματή της, διατηρεί την πίστη της ότι εκείνη θα κατακτήσει μελλοντικά στον ουρανό ό,τι ο Ζαν θα αποκτήσει επί της γης, αλλά παράλληλα διεκδικεί και το επίγειο μερίδιό της», αναφέρει η Δηώ Καγγελάρη στην Εισαγωγή της έκδοσης.
