Τα τελευταία έτη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπήρξαν καταστροφικά για τις μη τουρκικές, μη μουσουλμανικές μειονότητές της. Από το 1913 έως το 1923, οι ιθύνοντες της Αυτοκρατορίας εκτόπισαν, εξόντωσαν ή καταδίωξαν με άλλους τρόπους αδιανόητα μεγάλους αριθμούς πολιτών, σε μια προσπάθεια να διαφυλάξουν την αρχή «η Τουρκία στους Τούρκους». Η πρακτική αυτή δημιούργησε ένα σύγχρονο ιστορικό προηγούμενο για το πώς ένα καθεστώς μπορεί να διαπράξει γενοκτονία προς επιδίωξη πολιτικών σκοπών, διαφεύγοντας σε μεγάλο βαθμό της λογοδοσίας.
Περιγραφή
Τα τελευταία έτη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπήρξαν καταστροφικά για τις μη τουρκικές, μη μουσουλμανικές μειονότητές της. Από το 1913 έως το 1923, οι ιθύνοντες της Αυτοκρατορίας εκτόπισαν, εξόντωσαν ή καταδίωξαν με άλλους τρόπους αδιανόητα μεγάλους αριθμούς πολιτών, σε μια προσπάθεια να διαφυλάξουν την αρχή «η Τουρκία στους Τούρκους». Η πρακτική αυτή δημιούργησε ένα σύγχρονο ιστορικό προηγούμενο για το πώς ένα καθεστώς μπορεί να διαπράξει γενοκτονία προς επιδίωξη πολιτικών σκοπών, διαφεύγοντας σε μεγάλο βαθμό της λογοδοσίας.
Ενώ αυτή η ζοφερή ιστορία είναι ευρύτερα γνωστή για την περίπτωση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ελάχιστοι αντιλαμβάνονται την έκταση της οδύνης και των θανάτων που υπέστησαν οι Ασσύριοι και οι Έλληνες υπήκοοι της Αυτοκρατορίας με βάση παρόμοιες πολιτικές. Ο ανά χείρας εμπεριστατωμένος τόμος αποτελεί την πρώτη ευρεία εξέταση των γενοκτονιών των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων μέσω της συγκριτικής μεθόδου· αναλύει τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ τους, προσφέροντας το απαραίτητο πλαίσιο στα σύγχρονα αιτήματα για διεθνή αναγνώριση.
