Πρόκειται για λόγο τρυφερής, παραινετικής, αφήγησης υπέρ της αγάπης και του έρωτα, ως έκφραση ευγνωμοσύνης στην ίδια την ύπαρξη. Λόγος υμνητικός στη γυναίκα και στη συνύπαρξη, λόγος ευαισθησίας και πίστης στην αρμονική σύζευξη των όντων μέσα στο φυσικό περιβάλλον.
Την πλειονότητα των μικρών κειμένων διατρέχει η περσόνα μιας όμορφης νεαρής ποδηλάτισσας η οποία διαλέγεται δημιουργικά με τον ποιητή, αφήνοντας το ίχνος του περάσματός της και στον αναγνώστη.
