ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ ΤΟ ΧΑΟΣ

Κυνηγώντας το χάος σε μέρες οργής
δεν βρήκα τίποτα,
μόνο σκόρπιες λέξεις.
Ασυγχώρητα περίεργος
αμετανόητα ξεροκέφαλος
συνέχισα.
Προσπάθειες ισορροπίας και πτώση
απόπειρες πτώσης και επιβίωση.
Το σύμπαν όλο στο μυαλό μου
το μυαλό μου όλο στο μηδέν
εν αρχή ην το χάος
πέραν τούτου ουδέν.

*

ΓΑΙΑ ΠΥΡΙ ΜΙΧΘΗΤΩ

Κι ύστερα ήρθε το φως, κι έπειτα σκοτάδι, ακολουθούμενο από φως φυσικά, που συνοδευόταν από σκοτάδι.

Σαν το σκοτάδι να ήταν η σκιά του φωτός, αιώνια και αναντίρρητα προσκολλημένο πάνω του, να το συνοδεύει και να το ασχημαίνει, να το απειλεί και να το φθείρει. Μια ατέρμονη διάταξη, μια χωρίς κάθαρση παράσταση, που μας ανεβάζει στο άπειρο και πριν το καταλάβεις μας έχει ήδη γκρεμίσει, χτυπώντας το ντέφι για να χορεύει η ψυχή στους αχόρταγους ρυθμούς του.

Μια αλλοπρόσαλλη κατάσταση προσδιορισμένης αβεβαιότητας, που σώζει και πνίγει τη χαρά βουτώντας τη στη λύπη, βαφτίζει σιγουριά τη ματαιότητα και καθημερινότητα τη θλίψη.

Μια παράνοια, μια τρέλα που τρέφεται από λογική, μια ματαιοδοξία, ένα βόλεμα. Και όλα αυτά ανακατεύονται και τους βάζω φωτιά να τα δω να καίγονται. Μια φωτιά σχεδόν πρόστυχη, που σιγοκαίει και τρεμοπαίζει μέχρι να σβήσει και να αφήσει έναν σιχαμένο καπνό που ακόμα μου πνίγει την ανάσα.

*

ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΛΑΚΟΣΤΡΩΤΟ ΔΡΟΜΟ

Ο πλανόδιος παλιάτσος, που κυκλοφορούσε στον πλακόστρωτο δρόμο της πόλης και προσπαθούσε να αποπλανήσει τις επιθυμίες των ανθρώπων (ξεδιπλώνοντας την ψυχή του στα αδιάφορα βλέμματά μας), είχε πάντα ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη. Γιατί ήξερε, τάχα από ένστικτο, τάχα από γνώση, πως ο ήλιος θα ξανάβγαινε την άλλη μέρα, πιο κουρασμένος, μια μέρα πιο κοντά στο σκοτάδι του, μα θα ξανάβγαινε για να φωτίσει τη γύμνια μας.

Κι εσύ, λαθρεπιβάτης σε μια παράσταση χωρίς προσκλήσεις, κοντοστεκόσουν λίγο και τον χάζευες. Λίγο γιατί ο αφέντης δεν ήθελε να αργήσεις στη δουλειά σου (και εκείνη η στιγμή του επικριτικού βλέμματος σε κυνηγάει πάντα), λίγο γιατί φοβόσουν να ονειρευτείς. Κι εγώ που σε κοιτούσα από μακριά να ξεμακραίνεις, ίσως και να είδα, ίσως και να φαντάστηκα, πως τα παιδιά που τρέχαν ανυποψίαστα προς τον θάνατο, αγνοούσαν την ύπαρξη της μοναξιάς που κρύβει το κορμί σου, και για αυτό ήταν ευτυχισμένα. Μια ευτυχία τόσο πρόσκαιρη όσο οι μέρες χαράς που έζησε ο τρελός αναζητώντας το όνειρο, τη στιγμή που οι σκλάβοι ονειρεύτηκαν πως θα γίνουν βασιλιάδες και θα μπορέσουν κι αυτοί για μια στιγμή να ξαποστάσουν και να ανέβουν στο άσπρο άλογο.

Μα η μοίρα πάντα έχει άλλα όνειρα κι εσύ μεγάλωνες το βήμα σου γιατί ήσουν καλή μαθήτρια και η δασκάλα πάντα έλεγε πως τη μέρα που θα αντικρίσεις την αλήθεια, θα εγκαταλείψεις την προσπάθεια. Οι μικροί κουράστηκαν να θέλουν να γίνουν μεγάλοι και τώρα θέλουν απλώς ολοένα και να μικραίνουν. Ο φιλόδοξος λογιστής της γωνίας ήταν πολύ απασχολημένος στη σκέψη ενός έρωτα που δεν του υποσχέθηκε κανείς και δεν σε είδε που δάγκωνες τα χείλη σου. Μα μήτε το σούρουπο αντιλήφθηκε την απόγνωσή σου σαν κατάλαβες πως αυτά δεν μάτωναν. Ίσως από εγωισμό, ίσως γιατί τώρα πια είχαν νεκρώσει και είχαν χάσει κάθε αίσθηση, ίσως γιατί όλα αυτά έγιναν απλά σε έναν πλακόστρωτο δρόμο.

*

ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

Η ανασφάλειά μου είναι ορφανή
απ’ το δικό σας δίχτυ ασφαλείας.
Κόρη της υποχρέωσης,
κι αδελφή της μισαλλοδοξίας,
στέκει πάντα εκεί,
προκλητική, γυμνή και πρόστυχη,
για να με τυλίξει στη δική της εσωστρέφεια.
Η ανασφάλειά μου είναι μια ερωμένη
που ικανοποιείται από τις αδέξιες φοβίες μου.
Κινείται άσεμνα μαζί μου σαν σκιά
κι αφήνει να φανούν τ’ απόκρυφά της μέρη.
Είναι η πηγή όπου τρέχουν γάργαρα
τα όνειρά μου.
Με ζαρώνει, με πεισμώνει και με καίει
καθώς οι φλόγες της παγώνουν τις νύχτες μου.
Προσπαθώ να της ξεφύγω,
μα πέφτω στην εχθρική αγκαλιά της
και γαντζώνομαι.
Η ανασφάλειά μου γελάει και βρίζει
καθώς με κοιτάζει
κι εγώ τρομάζω
μήπως και καταλάβει πόσο την έχω ανάγκη.
Κι όταν πέφτω ικέτης στα πόδια της
μου γυρίζει την πλάτη, ζητώντας μου αντάλλαγμα.
Είναι τότε που της χαρίζω τη ζωή μου
μήπως και με αφήσει ελεύθερο για πρώτη φορά.

Μια μέρα ανοίγω την πόρτα
κι αναζητώ την τρέλα μου.
Δεσμώτης στην αναζήτησή της,
την ακούω να μου σιγοψιθυρίζει από μακριά.
Ανήμπορος, μαζί και γενναίος, την ακολουθώ,
δίχως να είμαι βέβαιος
αν με θέλει κοντά της.