Στους Καταρράκτες δακρύων η ποίηση γίνεται χώρος μνήμης, απώλειας και επαναπροσδιορισμού.
Η θάλασσα, τα άνυδρα νησιά, τα σφαλιστά σπίτια και τα ξεχασμένα χωριά συνυπάρχουν με τον έρωτα – νεανικό, καθημερινό, ώριμο – και με τα δάκρυα που άλλοτε κυλούν και άλλοτε στερεύουν. Δάκρυα παιδικά, ερωτικά, κληρονομημένα, δάκρυα κούρασης και σιωπής.
Με λόγο άλλοτε λιτό κι άλλοτε χειμαρρώδη, η Αριάδνη Νικολάρα πλέκει τον δικό της μίτο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, στο προσωπικό βίωμα και τη σύγχρονη πραγματικότητα. Μικρά αφαιρετικά ποιήματα συνυπάρχουν με εκτενείς ποιητικές ροές, όπου ο άνθρωπος παραμένει στο κέντρο: ευάλωτος, ανήσυχος, ακόμη αναζητητής.
Ένα ποιητικό ταξίδι από το 1992 έως σήμερα, εκεί όπου τα καλοκαίρια περνούν, οι τόποι αλλάζουν, αλλά η ανάγκη για αγάπη, μνήμη και αλήθεια επιμένει.
