Μια πόλη χωρίς το πράσινό της μοιάζει με σώμα χωρίς ανάσα. Η Θεσσαλονίκη κουβαλά στην καρδιά της ένα τραύμα – τον χώρο της Διεθνούς Έκθεσης – που για δεκαετίες συζητιέται: πάρκο ή τσιμέντο; Στις σελίδες αυτού του συλλογικού τόμου, είκοσι τέσσερις συγγραφείς, ποιητές και ποιήτριες αφουγκράζονται την ιστορία αυτού του τόπου και τον μεταμορφώνουν σε λογοτεχνία.
Άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε με τρυφερότητα ή οργή, άλλοτε με μνήμη και άλλοτε με όραμα για το μέλλον, οι ιστορίες αυτές μιλούν για τη σχέση μας με τα δέντρα, το νερό, τα πουλιά∙ για τον αγώνα ενάντια στην αστική ερημοποίηση∙ για την ανάγκη μιας πόλης να ξαναβρεί τις ρίζες της.
Από την πικραλίδα που σκορπίζει σπόρους ευχής, μέχρι τα δέντρα που φεύγουν μια νύχτα απ’ την πόλη∙ από τους αγώνες ανθρώπων που διεκδικούν σκιά και κοινόχρηστους χώρους, μέχρι τη σιωπηλή συντροφιά ενός κυπαρισσιού∙ από τις απώλειες της κλιματικής κρίσης μέχρι την ελπίδα μιας κοινής ανάσας, η συλλογή αυτή υφαίνει μια μεγάλη, πολυφωνική αφήγηση.
Το Πάρκο της ΔΕΘ γίνεται σύμβολο: της επιθυμίας για χώρο δημόσιο, πράσινο και ελεύθερο∙ της ανάγκης για μνήμη και μέλλον που συνυπάρχουν. Και το συλλογικό έργο «Όταν φύσηξε η ευχή» – είναι η υπενθύμιση ότι η αλλαγή αρχίζει από τη φαντασία, τη φωνή και τη σύμπραξη.
Μέσα από τη λογοτεχνία, μετατοπίζει τη συζήτηση από τα τεχνικά σχέδια και τις πολεοδομικές μελέτες στο πεδίο του συναισθήματος, της φαντασίας και της ανθρώπινης εμπειρίας. Έτσι, ακόμη και ένας αναγνώστης που δεν συμμετέχει ενεργά σε οικολογικούς αγώνες μπορεί να ταυτιστεί με την αίσθηση απώλειας ή με την επιθυμία για έναν πιο βιώσιμο τρόπο ζωής. >>>
