Το ύφος του Αμανίτι ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στον λυρισμό και τον πιο ακραίο, γκροτέσκο σαρκασμό. Η Δότση επιτυγχάνει έναν μικρό μεταφραστικό άθλο, αποδίδοντας με σπάνια γλωσσική πλαστικότητα τους εσωτερικούς μονολόγους της ηρωίδας. Χαρακτηριστικό δείγμα της δουλειάς της είναι η μετάφραση που επιχειρεί στα παρατσούκλια που δημιουργεί ο ίδιος ο συγγραφέας για την ηρωίδα του: το «Maria Tristina» και το «Maria Cretina» μεταφέρονται στα ελληνικά ως «Μαρία Κακομοιρίνα» και «Μαρία Κρετίνα». Η επιλογή αυτή όχι μόνο διασώζει την ειρωνεία του πρωτοτύπου, αλλά εγκλιματίζει το κείμενο στην ελληνική γλωσσική αίσθηση, επιτρέποντας στον αναγνώστη να νιώσει τον αυθεντικό, πικρό ρυθμό του δημιουργού. Καθώς επίσης και η μετάφραση του αθέατου μάστερ της επικοινωνίας του «Il Bruco» (κάμπια), που στα ελληνικά μεταφράζεται αριστουργηματικά ως ο «Πεταλούδας», παραπέμποντας στο φαινόμενο της πεταλούδας/χάους, ένα μιντιακό χάος το οποίο προκαλεί από την αδιανόητη κρυψώνα του. >>>