«Μια θλιβερή σκέψη που χορεύεται».
Αυτόν τον ορισμό έδωσε κάποτε στο τάνγκο ο Enrique Santos Discépolo.
Τόσο θλιβερή όσο και η ιστορία μιας τουρίστριας που, με οδηγό το τάνγκο, συναντά στο πνιγηρό Μπουένος Άιρες τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, γνωρίζοντας όμως πως θα επιστρέψει στη χειμωνιάτικη Γερμανία μόνη.
Ή τόσο θλιβερή όσο και η ιστορία του άνεργου Αργεντινού Αδριάν, που θυσιάζει το τελευταίο του πέσο στον βωμό της ανδρικής του υπερηφάνειας.
Ή ακόμη, όσο και η μοίρα μιας Εβραίας μετανάστριας που, λίγο μετά τον γάμο της, χάνει τον άντρα της σε ένα πλοίο που μετέφερε πρόσφυγες, αλλά εξακολουθεί να ζει στη φαντασία της, εφ’ όρου ζωής, παντρεμένη μαζί του.
Αργεντίνικο τάνγκο.
Η συνύπαρξη και η σύγκρουση που εκδηλώνονται διαρκώς σε ένα παιχνίδι με πρωταγωνιστές τα βλέμματα και τα πόδια.
Να ψάχνεις, να βρίσκεις, να χάνεις…
Σε δεκατρείς μοναδικές ιστορίες γύρω από το τάνγκο, η Katrin McClean αφηγείται τη νοσταλγία του «μαζί» και το βάρος του να μένεις μόνος.
Νοσταλγία, αποπλάνηση, αφοσίωση και αποχωρισμός.
Ιστορίες για την εγγύτητα που χωρίζει τους ανθρώπους.