Γίνεται δάσκαλος σ’ ένα χωριό και ορθώνει περήφανα το ανάστημά του μπρος στην ξιπασιά των «αφεντάδων». Βοηθά τους φτωχούς και τους ανήμπορους να βρουν κάποιο νόημα στην πληκτική ζωή τους και αντιμετωπίζει με σθένος κάθε αδικία, κάθε δυσκολία που παρουσιάζεται μπροστά του. Πραγματοποιεί την πολυπόθητη επιστροφή, καβάλα στ’ άλογο, στην πόλη του, για να συναντήσει και πάλι τους παλιούς του συμμαθητές, μα, κυρίως, τη μοναδική του αγάπη, την Αγράμπελη – ένα ταξίδι τόσο πικρό, που ύστερα απ’ αυτό νιώθει την ανάγκη να βγει και πάλι στον δρόμο…
«Συννεφιάζει», «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», «Αγέλαστη Άνοιξη», «Κάτω απ’ τα κάστρα της ελπίδας»: τα τέσσερα αυτά βιβλία συγκροτούν την Τετραλογία του Μέλιου, ορφανού προσφυγόπουλου, από την Κωνσταντινούπολη στη Μακεδονία, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή.
Η περιπλάνησή του σε πόλεις και χωριά, ο αγώνας για επιβίωση και προκοπή, η ακαταπόνητη ευαισθησία, η δίψα και η ελπίδα, ως το τέλος, για έναν καλύτερο κόσμο κι έναν τόπο όπου τα παιδιά δε δουλεύουν και είναι πάντα ευτυχισμένα..
