…εισαγωγή στην αγάπη
Η φλόγα σου μου καίει ακόμη την παλάμη, αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή. Σε προσκύνησα και πάλεψα για ’σένα κι ακόμη πολεμώ. Ξαπλωμένος στο χορτάρι μ’ ένα λουλούδι στο στόμα, μεθώντας απ’ τα χαμόγελα των ερώτων σου που με περιδιαβαίνουν σαν σύννεφα.
Δεν έλειψες ποτέ σου απ’ το πλάι μου, γιατί ήσουν και θα ’σαι παντοτινά η άδολη αγάπη. Κι εγώ, ο αγνός πιστός που έμαθα ευλαβικά να γονατίζω γυμνός, καρτερώντας γι’ αντάλλαγμα τ’ αθώο άγγιγμα σου στ’ ολόγιομο Φεγγάρι. Μα εσύ έρχεσαι πάντοτε ως Ήλιος και φεύγεις σαν Θάλασσα, στοιχειώνοντας τις νύχτες μου με την ακριβή σου αγκαλιά και το μελάνι στα δάχτυλα.
Φτερά η πνοή σου.
Παράδεισος το σιωπηλό σου βλέμμα…
Από τον ψίθυρο του ποιητή
Θεόφιλος Γιαννόπουλος
