Ο παρών τόμος περιεχει δύο έργα του Λουκιανού, Νεκρικοί Διάλογοι και Μένιππος ἢ Νεκυομαντεία, τα οποία εκτυλίσσονται στον Κάτω Κόσμο και συνδέονται οργανικά από το ίδιο σατιρικό νήμα: την απογύμνωση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας μπροστά στον θάνατο. Ο Λουκιανός τοποθετεί τους Νεκρικούς Διαλόγους του στον Άδη, εκεί όπου κάθε κοινωνική διάκριση, κάθε δόξα και αυταπάτη έχουν πια καταρρεύσει. Άνθρωποι και θεοί, ήρωες και φιλόσοφοι, βασιλείς και ανώνυμοι συναντώνται επί ίσοις όροις και αναμετρώνται με τις επιλογές της ζωής τους. Διάλογοι σύντομοι και απολαυστικοί, που το υλικό τους αντλείται κυρίως από την κλασική παράδοση, την οποία επανεξετάζει με ειρωνεία και παιγνιώδη διάθεση. Ο Άδης είναι το ιδανικό σκηνικό για τη συνάντηση μορφών από την ιστορία και τον μύθο: πλούσιοι βασιλείς, όπως ο Κροίσος και ο Μίδας, θρηνούν την απώλεια της ευτυχίας τους· ιστορικές φυσιογνωμίες, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος, υπερασπίζονται τη φήμη και τη δόξα τους· οι ομηρικοί ήρωες γίνονται αφορμή για επανεξέταση και αναθεώρηση των επικών αξιών. Κεντρική θέση στους διαλόγους κατέχουν δύο κυνικοί φιλόσοφοι, ο Διογένης ο Σινωπέας και ο Μένιππος από τα Γάδαρα, που ασκούν ανελέητη κριτική και αναδεικνύουν τη ματαιότητα του πλούτου, της εξουσίας και της κοινωνικής προβολής. Ο Λουκιανός δεν υιοθετεί μία και μόνη φιλοσοφική θέση, αλλά προτιμά να αφήνει πολλαπλές οπτικές να συνυπάρχουν. Οι Νεκρικοί Διάλογοι παραμένουν έως σήμερα ένα από τα πλέον ζωντανά, διασκεδαστικά και ταυτόχρονα στοχαστικά κείμενα της γραμματείας.
Στον Μένιππο ἢ Νεκυομαντεία, ο Λουκιανός αφηγείται την κάθοδο του Μένιππου στον Άδη, αφού προηγουμένως εξηγεί τους λόγους που τον ώθησαν να το επιχειρήσει· λόγοι που συνοψίζονται στην ανάγκη να μάθει από τον μάντη Τειρεσία ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος ζωής. Ο χρησμός του μάντη είναι σαφής: η καλύτερη ζωή είναι εκείνη του απλού ανθρώπου που γεύεται τη φευγαλέα στιγμή.