Σε μια ταβέρνα στα περίχωρα της Θήβας. Σε ένα κέντρο «εξοχικό» στην επαρχιακή οδό. Τα φαντάσματα μιας άλλης Αντιγόνης επιστρέφουν. Τελευταία φορά πριν χαθούν. Κάθονται. Πίνουν. Μιλούν. Μονολογούν. Τραβάνε τον δρόμο τους. Εκεί τους υποδέχεται πάντα εκείνη η γυναίκα. Μάρτυρας. Φύλακας. Παραστάτης. Ανάμεσα στον πάνω και τον κάτω κόσμο. Ανάμεσα στον πάνω και τον κάτω χρόνο. Σερβίρει το κρασί. Ακούει το παράπονο. Ανάβει τσιγάρο. Τραγουδά. Μπορεί και να χορεύει. Γέρνει το κεφάλι. Πέφτει στο όνειρο.
Η μοναξιά μιας πόλης και των ανθρώπων που κάποτε την είπαν δική τους. Ζωντανοί. Πεθαμένοι. Όλοι τους μόνοι. Ολομόναχοι.
