Στη μυρωδιά αυτού του έντονου αρώματος, όλοι γυρίζουν και την κοιτάζουν με θαυμασμό, κι ο Αργύρης, ο σύζυγός της, υποφέρει στην ιδέα πως η γυναίκα του φοράει πάλι αυτό το «απαίσιο» άρωμα, που τον κάνει να ανακατεύεται. Μια ιατρική διάγνωση και η απόσταση μεταξύ τους είναι αρκετά για να οδηγήσουν στον χωρισμό. Τι επιφυλάσσει όμως το μέλλον γι’ αυτούς; Πώς το διαγενεαλογικό τραύμα της ενοχής μπορεί να λυθεί μέσα από τις επερχόμενες γενιές και να θεραπευτεί;
Αυτό το άρωμα ήταν ο προσωπικός της τρόπος να αρωματίζει τη δυσοσμία των συγκρουσιακών συναισθημάτων της αφάνειας και της επιβίωσης. Ήταν ένας ερωτικός σύντροφος που άλλοτε τον κρατούσε δίπλα της και άλλοτε στο ντουλαπάκι της κουζίνας κάνοντάς του μούτρα εδώ και χρόνια.
