Υπάρχει κάτι ανησυχητικό στον τρόπο με τον οποίο ο Ντανίλο Κις πλησιάζει τους μύθους: δεν τους αναβιώνει, τους εξετάζει σαν να ήταν αποδεικτικά στοιχεία. Όχι κειμήλια, αλλά τεκμήρια. Στην Ηλέκτρα ο συγγραφέας δεν επιχειρεί μια θεατρική «διασκευή» του αρχαίου δράματος· μοιάζει περισσότερο να το αποσυναρμολογεί, σαν να θέλει να δει πώς λειτουργεί από μέσα. Τι είναι αυτό που παράγει την τραγωδία; Το πεπρωμένο ή την αφήγηση; >>>
