Στον Χρήστο Μποκόρο δεν χρωστάμε μόνο το έργο στο εξώφυλλο. Το κεράκι κι ο τίτλος ήταν το δικό του καίριο σχόλιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο άκουσμα της εκδημίας του Χρήστου Γιανναρά. Κι έγινε αυτός ο βραχύλογος αναστεναγμός έκφραση του πένθους πολλών από εμάς που δεν καλοκατέχουμε να φέρουμε βόλτα την απώλεια του προσφιλούς προσώπου. Γι’ αυτό και το διαλέξαμε για τίτλο και υπό το φως του στεγάσαμε τα δικά μας κεράκια και, κάποιοι από εμάς, και τη φτιασιδωμένη αμηχανία μας. Οι διαπραγματεύσεις μας, χωρίς να υποτιμούμε τις ακαδημαϊκές προσεγγίσεις, θέλαμε να έχουν, κατά κύριο λόγο, κάπως προσωπικό χαρακτήρα. Να είναι, δηλαδή, μέρος μιας μακαριάς. Ένα χρόνο και κάτι μετά τη θανή του ο Χρήστος Γιανναράς είναι παρών όχι μόνο στα γραφτά μας αλλά και στις ζωές μας. Δημοσιεύθηκαν ήδη αφιερώματα στο πρόσωπο και το έργο του κι είμαστε σίγουροι ότι θα ακολουθήσουν και πολλά άλλα.
A Dio. Και καλές αντάμωσες. Μετά των δικαίων ακριβέ, Μονάκριβε, κ. Χρήστο μας.
