Ποιος θα περίμενε ότι θα συνέβαιναν όλα αυτά μέσα σε μια πενταετία; Ότι ένας θανατηφόρος ιός θα καθήλωνε τη διεθνή οικονομία; Ότι στη συνέχεια θα επανερχόταν με τέτοια δριμύτητα ένας ξεχασμένος εχθρός των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, ο πληθωρισμός; Ότι παρά τη μάλλον γρήγορη αποκλιμάκωσή του θα επέμενε για τόσο μεγάλο διάστημα σε ποσοστά άνω του στόχου 2% των κεντρικών τραπεζών; Ότι η εκλογή νέου Προέδρου στις ΗΠΑ θα έθετε στην πρώτη γραμμή ένα θέμα κατά τα άλλα λυμένο στα εγχειρίδια των διεθνών οικονομικών, την αποδοτικότητα των δασμών; Ότι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ θα χρησιμοποιούσε τους δασμούς ως εργαλείο πίεσης για την ανατροπή της φιλελεύθερης διεθνούς οικονομικής τάξης μετατρέποντάς τους σε όπλο διαπραγμάτευσης και συναλλαγής; Και ότι θα αμφισβητούσε ανοικτά και στην πράξη την ανεξαρτησία της Fed με δημόσιες λεκτικές επιθέσεις τόσο προς τον διοικητή της J. Powell όσο και σε μέλη της 12μελούς Federal Open Market Committee;