Το βιβλίο θέτει κρίσιμα ερωτήματα, όπως το εάν η πολιτική ανυπακοή έχει θέση σε φιλελεύθερες δημοκρατίες με νομικά μέσα αμφισβήτησης. Επισημαίνεται ότι οι συνταγματικές ελευθερίες θεμελιώνουν και νομιμοποιούν τη διατύπωση απόψεων και τη διεκδίκηση αλλαγών, χωρίς να καθιερώνουν το «δικαίωμα στην ανυπακοή». Ωστόσο, η ανυπακοή δεν ταυτίζεται με την υπονόμευση της έννομης τάξης, αλλά μπορεί να νοηθεί ως μορφή ενεργού πολιτικής συμμετοχής.
Προτείνεται μια νέα θεώρηση της πολιτικής ανυπακοής στο πλαίσιο της συνταγματικής νομιμότητας, εστιάζοντας στην ανάγκη να καταστεί αντικείμενο συστηματικής συνταγματικής θεώρησης. Το πόνημα καταλήγει σε προτάσεις για την ενίσχυση του διαλόγου, της συμμετοχικής λήψης αποφάσεων και της διαφάνειας. Διατυπώνει συμπεράσματα που επισημαίνουν την αναγκαιότητα αναγνώρισης της πολιτικής ανυπακοής ως κοινωνικο-δικαιοπολιτικού φαινομένου με συνταγματική σημασία.
