Τί συμβαίνει ὅταν ἡ νομιμότητα ἀποσυνδέετα ι ἀπό τήν ἠθική; Πόσο ἀντέχει μιά κοινωνία ὅταν ἡ πολιτική παύει νά ἐμπνέει καί ἡ ἰδιωτική ἠθική κλείνεται στό καβούκι της; Εἶναι ἄραγε δυνατόν νά ξαναχτίσουμε μιά δημόσια ζωή ὅπου ὁ ἄνθρωπος δέν μετατρέπεται σέ ἐργαλεῖο σκοπιμότητας;
Σέ μιά ἐποχή γενικευμένης ἀπαξίωσης τῆς πολιτικῆς, κοινωνικῆς κόπωσης καί ἠθικῆς σύγχυσης, τό βιβλίο αὐτό τολμᾶ νά θέσει τό κεντρικό –καί ἴσως πιό ἄβολο– ἐρώτημα:
Μπορεῖ τό ὀρθόδοξο ἦθος νά ἀποτελέσει ὄχι ἁπλῶς πνευματικό μονοπάτι, ἀλλά πραγματική πρόταση κοινωνικῆς συνοχῆς καί πολιτικῆς ἀνανέωσης; Τό βιβλίο αὐτό εἶναι μιά εἰλικρινής κραυγή ἀγωνίας ἀπέ-
ν αντι στή διαχρονική παθογένεια τῶν «κοινῶν» καί μιά νηφάλια ἀλλά αἰχμηρή ματιά στήν κρίση ἤθους πού
διαβρώνει τόν δημόσιο βίο. Μέ σεβασμό στήν παράδοση, ἀλλά μέ τόλμη ἀπέναντι στήν πραγματικότητα, ἀναμετριέται μέ τήν ἠθική κρίση τῆς ἐποχῆς μας καί ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ ἐντιμότητα δέν εἶναι πολυτέλεια – εἶναι προϋπόθεση ζωῆς. Καί ὅτι ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν παραμένει ἀληθινός, μπορεῖ νά φωτίζει δρόμους πού ἡ δημόσια σφαῖρα μοιάζει νά ἔχει ξεχάσει. Ἕνα βιβλίο πού δέν διαβάζεται ἁπλῶς· ταράζει, ἐνοχλεῖ,
αφ υπνίζει. Καί καλεῖ τόν ἀναγνώστη νά ξανασκεφτεῖ τί σημαίνει εὐθύνη, ἦθος καί ἀλήθεια – τόσο στά κοινά ὅσο καί στό πρόσωπο.