Η Κούλα Αδαλόγλου στη νέα της ποιητική συλλογή Tempoperso, τη δέκατη, συντροφεύει και οδηγεί τον αναγνώστη σε βαθιές και σκοτεινές κηλίδες της ζωής, της ψυχής, της καθημερινότητας, για να τον ανεβάσει στη συνέχεια σε υψηλές και φωτεινές εκδοχές της. Με ένα καλαίσθητο εξώφυλλο των Εκδόσεων Σαιξπηρικόν ντύνει ένα επίσης καλαίσθητο και βαθύ περιεχόμενο: –tempoperso λοιπόν;/ –μπορεί και κερδισμένος χρόνος./ Όταν στον πόνο μεταγγίζεται το φως/ και ο ορός σ’ αγγίζει τρυφερά./ Όταν υπομονετικά σαν μακρινή φωλιά σε περιμένει/ σφοδρή η ανηφόρα του τόπου και της μνήμης/ φτάνεις αγκομαχώντας. >>>
Tempo perso επιγράφεται η δέκατη ποιητική συλλογή της Κούλας Αδαλόγλου (εκδ. Σαιξπηρικόν), με τον χρόνο να αποκτά των πρωταγωνιστικό ρόλο και το δίλημμα να μην είναι άλλο από τη θετική ή αρνητική αποτίμησή του. Πρόκειται, άραγε, πράγματι για χαμένο χρόνο ή μήπως ο χρόνος που πέρασε είναι ολότελα κερδισμένος και η σοδειά του πλούσια; Διαβάζοντας τα ποιήματα της Κούλας Αδαλόγλου εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα μπαγκάζια της μνήμης είναι γεμάτα από εικόνες και στιγμές που τροφοδοτούν την ποίησή της. >>>
