«…χωρίς το έργο να είναι πολιτικό, τοποθετημένο γενικά στη μεταδικτατορική περίοδο και χωρίς να αναφέρεται σε κανένα συγκεκριμένο κόμμα εξουσίας, αγγίζει την πολιτική, το σημείο που αφορά όλους μας, και όπως αυτή εκφράζεται στην καθημερινή μας ζωή. Δηλαδή είναι η σχέση ατόμου-κράτους, το πόσο έχει δικαίωμα η πολιτεία να σε ενοχοποιήσει γι’ αυτό που είσαι, αν η προσωπικότητά σου είναι αυτή που διαμόρφωσες συνειδητά και ξεφεύγεις από το καταναλωτικό κοπάδι των δύστυχων τηλεορασόπληκτων… ζωή και έργο δεν είναι δύο αντιτιθέμενες ενότητες… είναι η ίδια ενότητα που ζεις για να δημιουργήσεις ή δημιουργείς για να ζήσεις. Είναι όμως αρκετά δύσκολο να εξηγήσεις τον μετασχηματισμό της εμπειρίας και τη μετουσίωσή της σε έργο τέχνης… Αυτό όμως που μπορώ να πω με σαφήνεια είναι πως όλη η “Επιχείρησις Ιουδίθ” είναι θεατρική επινόηση, τα γεγονότα είναι φανταστικά, οι ήρωες δεν έχουν τα αντίστοιχα ανθρώπινα μοντέλα, ακόμα και αν η εποχή, παρ’ όλο που είναι σαφής -μετά τη Χούντα- δεν προσδιορίζεται με ακρίβεια… Και εκεί ακριβώς είναι και η δύναμη του έργου. Οι επινοημένοι ήρωες καμιά φορά μας πείθουν παραπάνω από τους πραγματικούς μέσα σε μια διαχρονική διάσταση…»