Αυτό το βιβλίο περίμενε χρόνια, μέχρι να γραφτεί. Έπρεπε να μεγαλώσω, για να μεγαλώσει μαζί μου και η ανάγκη να μιλήσω για τον πατέρα μου — ίσως γιατί ο καιρός απάλυνε τις πληγές, ίσως γιατί είπαμε το τελευταίο αντίο ύστερα από σαράντα έξι χρόνια, ίσως γιατί, όπως λένε, η μνήμη είναι η μόνη πατρίδα των ανθρώπων.
