Ένα στρώμα με λεκέ, μια ρουλέτα στο κόκκινο, φλιτζανάκια στο μετρό της Αθήνας, πολύχρωμοι γερανοί σε καρφιά, ένα γαλάζιο τετράδιο, ένα χρυσό δόντι, μια φωτογραφία με ανάσα, ένα μπουκάλι στα ροζ, χιονονιφάδες με κραγιόν, ένα πιάτο από πάγο, σκοινιά για σωτηρία, ένα τηλεφώνημα για το τίποτα, κάλτσες κλόουν σε στόμα, μια πισίνα για μέτρημα, ένα ολόκληρο στη μέση, ένας τρελός φωταγωγός, μια ρίζα με πυξίδα και ένα σημάδι σε βάζο που εξαγνίζει το κακό στη σιωπή της Ικεμπάνα...
Πριν ξεκινήσουμε την περιήγησή μας στα διηγήματα αυτού του βιβλίου, ας πούμε αρχικά δύο λόγια για τον τίτλο. Η Ικεμπάνα είναι μία παραδοσιακή, πειθαρχημένης αισθητικής και πνευματικής πρακτικής, ιαπωνική τέχνη ανθοδετικής όπου μέσω της ασυμμετρίας και του ατελούς, επιδιώκεται η ανάδειξη της κοσμικής ισορροπίας και των στοιχείων που την απαρτίζουν. Ο τίτλος είναι η προδιάθεση του βιβλίου, όπως ένα βάζο πριν από τα άνθη: δεν μας λέει τι θα δούμε, αλλά πώς να το κοιτάξουμε. >>>
