Πρόκειται για ένα λογοτεχνικό δοκίμιο, με αυτοβιογραφικές αναφορές, το οποίο με φόντο τα κρυστάλλινα νερά της Ηπείρου, στοχάζεται πάνω στα ανθρώπινα.
Στον χρόνο που έζησα στις όχθες,
κυρίως των ποταμών,
έμαθα ν’ αγαπώ τον κόσμο,
να μην τον συγκρίνω
με έναν κόσμο της φαντασίας μου,
να τον θέλω όπως είναι
και να μ’ αρέσει που είμαι
μέρος του…
