«(…) Τα δεκατέσσερα διηγήματα που συγκεντρώνει στο βιβλίο αυτό ο Κώστας Λίχνος είναι κάτι περισσότερο από μια απλή περιήγηση μέσα στη νεότερη και σύγχρονη ελληνική ιστορία. Είναι, στην κυριολεξία, μια απόπειρα αναστοχασμού πάνω σε αυτήν, κυρίως όμως πάνω στον τρόπο με τον οποίο η λογοτεχνία έρχεται τελικά για να αποτελέσει όχι μόνο μια ερμηνευτική εκδοχή των ιστορικών γεγονότων, αλλά μια προσπάθεια προσδιορισμού τής ποιότητας, τής αξίας και τής επενέργειάς τους στην ανθρώπινη συνέχεια και διαδρομή. Οι ιστορίες τού Λίχνου, που τοποθετούνται μέσα σε κομβικά σημεία τής ελληνικής ιστορίας, αρχής γενομένης από το 1924 μέχρι το 2021, διατηρούν έντονους και εμφανείς δεσμούς με την κοινωνικοπολιτική συνθήκη, έτσι που αυτή να μοιάζει πως ανασυστήνεται εν είδει κινηματογραφικής απόδοσης ή θεατρικής αποτύπωσης η οποία πραγματοποιείται με όρους ξεκάθαρα ρεαλιστικούς. Οι διηγήσεις του είναι απόλυτα εστιασμένες στην προσωπική περίπτωση, σε έναν συγκεκριμένο ανθρώπινο τύπο, που γίνεται αντιπροσωπευτικός στον βαθμό που μοιάζει να κλείνει στη μορφή του όλη την ανθρώπινη συνθήκη όπως αυτή προσδιορίστηκε από δύο αντίρροπες δυνάμεις, τις εσωτερικές ωθήσεις και τις εξωτερικές πιέσεις»
Εξετάζοντας την αναστοχαστική εθνογραφία των Αστικών Αποκλεισμένων, ο H. Dabashi στο βιβλίο του η Αντιστροφή του Αποικιακού Βλέμματος παραθέτει ένα ποίημα του ‘αποσυνάγωγου’ Πέρση ταξιδευτή Soltani:Πού θα με οδηγήσει αυτό το ταξίδι;/Πού θα σταματήσει το αποτύπωμά μου και Τα απαλά δάχτυλα της ανάπαυσης θα λύσουν/Τα κορδόνια των παπουτσιών μου; Πού είναι το μέρος/Όπου θα έχω φτάσει; Θεωρώ ότι αυτό είναι το ίδιο ερώτημα, παρότι ανείπωτο με ευθύ τρόπο, που διατρέχει το βιβλίο του Κώστα Λίχνου,οι ΑΧΘΟΦΌΡΟΙ. >>>
Oι αφηγηματικοί τρόποι και οι αφηγηματικές τεχνικές, ο ρεαλισμός ως επιλογή, η δόμηση του πυρήνα της πολιτικής σκέψης από διήγημα σε διήγημα, χωρίς άμεση συγγραφική παρέμβαση, συνιστούν μια ενδιαφέρουσα λογοτεχνική κατάθεση σε ένα λογοτεχνικό τοπίο που πολλοί δεν το αγγίζουν τόσο ξεκάθαρα. >>>
Παρότι πράγματι τα τελευταία χρόνια η ιστοριογραφία έχει στραφεί στο ατομικό βίωμα και καταγράφει μαρτυρίες με την τοπική και την προφορική ιστορία συνήθως, είναι εντούτοις η λογοτεχνία που έχει κατά κύριο λόγο τη δύναμη της διεισδυτικότητας και της απόδοσης του συναισθήματος. Είναι ακριβώς σ’ αυτό το πλαίσιο αυτής που εντάσσεται και η συλλογή διηγημάτων του Κωνσταντίνου Λίχνου«Οι αχθοφόροι». >>>
Ο τόμος περιλαμβάνει δεκατέσσερα διηγήματα που είναι βέβαιο πως θα συγκινήσουν τον κάθε αναγνώστη με την εντιμότητα, τη δομή, τον ρεαλισμό και την αλήθεια τους, και θα τον ταξιδέψουν εντός της νεότερης Ιστορίας -καλύπτοντας τη χρονική περίοδο από το 1924 έως το 2021 και στα πιο κομβικά σημεία της. >>>
Οι αχθοφόροι δεν είναι μία συλλογή κειμένων της μυθοπλασίας η οποία στηρίζει τα αποτελέσματά της στη ρεαλιστική απεικόνιση και τη ρεαλιστική μορφική συμπύκνωση. Είναι η επιτομή της μεταβολής των όρων πρόσληψης της εικονοποιίας μέσα από την προσέγγιση των κοινωνικών εκείνων στρωμάτων που περνούν στο περιθώριο της συλλογικής ζωής και λειτουργίας, μέσα από μία δομικά άρτια σύνθεση ιστορικών στιγμών >>>
Η νέα συλλογή διηγημάτων του Κωνσταντίνου Λίχνου, υπό τον τίτλο «Οι αχθοφόροι», που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2025 από τις εκδόσεις «Υψικάμινος», αποτελεί μια στιγμή ουσιαστικής καλλιτεχνικής ανασύνταξης και ωριμότητας. Δεν πρόκειται για μια απλή παράθεση δεκατεσσάρων ιστοριών, αλλά για ένα οργανωμένο λογοτεχνικό εγχείρημα όπου το παλαιότερο υλικό του συγγραφέα συναντά το νέο μέσα από μια επίπονη διαδικασία επανεγγραφής. >>>
