[...] Οι μνήμες σκαρφαλώνουν σαν τον κισσό στα μπράτσα του οδοιπόρου που 'ρχεται απ' τον πύργο του μέλλοντος και κατευθύνεται σ' ό,τι δεν πρέπει να ξεχαστεί όσο και να πληγώνει. [...] Δεν έχασε ποτέ τον βηματισμό της θυσίας και την πίστη του στο τραγούδι της ανθισμένης ενθαρρύνουσας αμυγδαλιάς. [...] 0 οδοιπόρος άπλωσε το χέρι του θαρραλέα ν' ακουμπήσει το πεφταστέρι της εκστατικής σιωπής. Δεν πήγε, στ' αλήθεια, χαμένη η στράτα; Θα 'ναι, στ' αλήθεια, πιο εύκολο τώρα να διασχίσει τις στέπες του Αγνώστου; Η καμπάνα που χτύπησε απρόσμενα αργά το βράδυ ήξερε άραγε να προαναγγέλλει έγκαιρα και πειστικά τον ακοίμητο νέο ιερέα και τον άγρυπνο πολεμιστή του δικαιωμένου πόνου; [...] [Απ' το ποίημα "Ή Πόρτα της Καρδιάς"] Σπανίζουν σήμερα οι ηρωικοί ανιδιοτελείς Πνευματικοί Δημιουργοί με θετικό κοινωφελές πρόσημο και φερέλπιδα οραματισμό για ένα καλύτερο μέλλον ολάκερης της Ανθρωπότητας. Ο Καθηγητής και υπεύθυνος του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του "Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός" (της πρώτης Ακαδημίας της απελευθερωμένης δημοκρατικής χώρας μας), ο διακεκριμένος, ο μαχητικός και μάχιμος Φίλιππος Νικολόπουλος περιποιεί τιμήν εις τον Σύγχρονο Παγκοσμίου βεληνεκούς Ελληνικό Πολιτισμό, γιατί είναι ένας γνήσιος νεορομαντικός ποιητής, συνεχιστής των Κλασικιστών αλλά και των προνεωτερικών Συμβολιστών. Ουμανιστικά τα ανθρωποκεντρικά, ανθρωπομετρικά του Ιδεώδη. Λάτρης της Φύσης, ορειβάτης δεινός, συνεχιστής του κατά Ρουσσώ "Φυσικού Ανθρώπου", διακατέχεται από υγιή προοπτική, στον αντίποδα ακριβώς των μετανεωτερικών ναρκισσιστικής αυτοπαθείας διακειμενολογούντων. Εδώ είναι όλα αυθεντικά, γνήσια, αναβλύζοντα, βιωματικά και διεθνή. (Απ' τον Πρόλογο του Δρος Κωνσταντίνου Μπούρα)