Ο Κρζιζανόφσκι δημιουργεί ένα ιδιόμορφο φανταστικό σύμπαν, τρυφερό και γκροτέσκο, γεμάτο παραδοξότητες, φιλοσοφικό χιούμορ και ειρωνεία. Τα διηγήματά του συνδυάζουν έναν ριζοσπαστικό μοντερνισμό με παραδοσιακά θέματα και μορφές της ρωσικής λογοτεχνίας: τον νεαρό που φτάνει στην πρωτεύουσα, τον απελπισμένο ένοικο του μικροσκοπικού διαμερίσματος, τη συνομιλία με τους νεκρούς που αρνούνται να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια, την περιπλάνηση στη μεγαλούπολη. Η γραφή του Κρζιζανόφσκι επικεντρώνεται στον θραυσματικό κόσμο της καθημερινής ζωής, στον ψυχικό διχασμό, στη σημασία που έχουν οι ιστορίες και στην ίδια την εμπειρία της ανάγνωσης.
Ένα στοιχείο άξιο θαυμασμού στον αληθινό καλλιτέχνη είναι η δομική του αδυναμία να ενταχθεί στο παρόν, με τον τρόπο που εμείς οι υπόλοιποι κατορθώνουμε. Είναι ένας από τους λόγους που θεωρώ μονόπλευρη την τυπική ερμηνεία ενός έργου τέχνης και του δημιουργού ως «εκφραστές της εποχής τους». Ναι μεν ομιλούν στη γλώσσα που τους παραδόθηκε κι εντός των ορίων της (σαφής και οριοθετημένη κωδικοποίηση), πλην όμως η δημιουργία τους, ανεξαρτήτως των προθέσεών τους, κείται εκτός και παρά την εποχή και τις επιταγές της. >>>
