Η πρόταση «Η Κοκκινοσκουφίτσα έφταιγε» αναστρέφει ειρωνικά έναν από τους πιο επίμονους μηχανισμούς της πατριαρχικής αφήγησης, μετατοπίζοντας την ευθύνη στο θύμα. Ο λόγος του παραμυθιού εδώ, δεν ανακαλείται για να ξαναειπωθεί, να ξαναδιατυπωθεί, αλλά για να ανακριθεί. Θεωρητικά, το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί μέσα από δύο συμπληρωματικές προσεγγίσεις: από τη διακειμενική θεωρία του παραμυθιού ως ιδεολογικού μηχανισμού αφενός, όπως και με τη σύγχρονη φωτο-ποιητική ανάγνωση αφετέρου, σύμφωνα με την οποία η εικόνα δεν επιβεβαιώνει το κείμενο αλλά δημιουργεί δεύτερο επίπεδο νοήματος. >>>
Η συλλογή συγκροτείται από τις ποιητικές συνθέσεις των τεσσάρων δημιουργών, δημιουργώντας ένα πεδίο συνάντησης διαφορετικών ποιητικών φωνών, οι οποίες συνομιλούν με έναν κοινό ηθικό και κοινωνικό προβληματισμό. Παρά την ιδιαιτερότητα της ποιητικής γραφής κάθε δημιουργού, οι φωνές αυτές συγκλίνουν στο σύνθημα που αναγράφεται στη φωτογραφία του εξωφύλλου: «Ούτε μια λιγότερη». >>>
Χωρίς σκύψιμο δεν μετριέται η υποταγή Από την κακομεταχείριση λιποθυμούσε Δεκαετία του εξήντα. Στην περιοχή ένας δρόμος μάς χώριζε. Διαλέγω τρεις στίχους από την «Ντουλάπα» της Αλεξάνδρας Μπακονίκα της συλλογικής έκδοσης Η Κοκκινοσκουφίτσα έφταιγε, με τους Κλεονίκη Δρούγκα, Χάρη Μελιτά, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Θανάση Μπιλιλή, και τις φωτογραφίες της Δέσποινας Αποστολίδου και του Στέλιου Κατερίνη που ... >>>
