Ο Πίνατ, δεν μπορεί να αντισταθεί στα παιχνίδια και στα λουκάνικα.
Αντιστέκεται, όμως, στην αδικία, στα παχυλά λόγια. Καταγγέλει την ανυπαρξία κράτους πρόνοιας και μαζί την ακατάπαυστη βία και καταστολή.
Ασκεί κριτική γαβγίζοντας, λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους.
Ο Πίνατ είναι «ο καλύτερος φίλος του μισανθρώπου».
Πρόλογος: Γιάννης Κουκουλάς
