Από το πρώτο άκουσμα της φράσης -σε όλους τους τόνους και με
διάφορα ηχοχρώματα-ήταν έντονη η συναισθηματική φόρτιση και διάχυτη
η ανάγκη να κατατεθεί το προσωπικό βίωμα. Εκείνο το κομμάτι της ιστορίας που καθένας
από τους συνομιλητές φέρει αναλλοίωτο στο χρόνο.
ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑ.
Η δική του πληγή που δεν πρόκειται να κλείσει!
Από το πρώτο άκουσμα ήταν ξεκάθαρη και η ευθύνη της διαφύλαξης
και της ανάδειξης αυτών των ιστοριών.
Λαλώ Σου Τα – μου είπαν- με την ίδια ένταση που η δίνη του πολέμου ήρθε απρόσμενα και
άλλαξε τις εικόνες και τις ιστορίες που πλέον αφηγούνται οι άνθρωποι της Αμμοχώστου.
Με την ίδια ένταση που οι ιστορίες με τα γλέντια και τις ομορφιές, με την γαλήνη και την
δημιουργικότητα αντικαταστάθηκαν από ιστορίες πόνου, λησμονιάς, θλίψης. Από
ζωές που χάθηκαν ή που έμειναν με τόσα κενά σαν να χάθηκαν..!
Λαλώ Σου Τα - μου είπαν- από καρδιάς και έτσι κατεγράφησαν και παρουσιάζονται σε αυτό
το βιβλίο, κρατώντας την προφορικότητα του λόγου, θέλοντας να έχουμε την ελάχιστη
παρέμβαση τόσο σε αυτά που μας εμπιστεύτηκαν όσο και στον τρόπο με τον οποίο μας τα
αφηγήθηκαν. Ταπεινά και με αίσθημα ευγνωμοσύνης προς τους πρωταγωνιστές αυτού του
βιβλίου
ΛΑΛΩ ΣΑΣ ΤΑ !
Ιστορίες από την προσφυγιά της Αμμοχώστου
