Κλείνοντας τις ποιητικές συλλογές της Αθηνάς Ζωγράφου, ομολογείς για άλλη μια φορά πως ο ποιητής γεννιέται, κουβαλά τη σπίθα της ποίησης και τη σιγανή της φωνή απ’ την κούνια του. Και δεν μπορεί ν’ αναχαιτίσει και να δαμάσει τα σμήνη των αδέσποτων πουλιών που πετούν μέσα του, άλλοτε σαν τον γύπα κι άλλοτε σαν το αηδόνι. Θέλει να μιλήσει, να ξαναδεί τον κόσμο αλλιώς, να τον ξαναζήσει με το δικό του εγώ και να τον ξαναπλάσει με τα υλικά της δικής του ψυχής. >>>
