Οραματίζομαι το μέλλον, όμως, σημαίνει μιλώ για τους ανθρώπους του μέλλοντος. Στην Ευρώπη των τελευταίων δεκαετιών, ωστόσο, όλο και λιγότεροι άνθρωποι γεννούν όλο και λιγότερα παιδιά. O σκηνοθέτης και οι επτά ειδικοί επί του θέματος αναρωτιούνται: Τι δείχνουν οι αριθμοί; Σταμάτησαν οι άνθρωποι να κάνουν σεξ; Μήπως όλο και περισσότεροι δεν αποκτούν απογόνους από επιλογή; Πώς οι κοινωνικές κατασκευές εμπλέκονται με τις βιολογικές παρορμήσεις; Κι αν όντως έχουμε «πληθυσμιακό έλλειμμα», γιατί διώκονται όσοι μετακινούνται για μια καλύτερη ζωή;
Η παράσταση διερευνά τις έννοιες και τα ζητήματα της «υπογεννητικότητας», του «υπερπληθυσμού», της μητρότητας ως συνειδητής προσωπικής επιλογής, της διακοπής κύησης, των προγεννητικών ελέγχων, των κρατικών πολιτικών πρόνοιας, των τραπεζών σπέρματος και των dating apps. Χρησιμοποιώντας συνεντεύξεις, στατιστικές, προσωπικές μαρτυρίες και επιστημονικές μελέτες, εχεμύθεια και χιούμορ, παρεμβαίνει στη συζήτηση για τη γονιμότητα και τη γονεϊκότητα, που επανέρχεται καθώς ο ηθικός πανικός και οι ρητορικές περί κινδύνων «αλλοίωσης του έθνους» προσπαθούν διαρκώς να τη μονοπωλήσουν.
