Στο δεύτερο μέρος παρατίθεται η διασκευή του έργου, μάλλον πιο πρόσφορη για μια σύγχρονη παράσταση.
Με τα 32 θεατρικά έργα του "ο πατέρας του γαλλικού κλασικού θεάτρου" Πιερ Κορνέιγ (1606-1684) επηρέασε σημαντικά τη λογοτεχνία του 17ου αιώνα. Πολλοί υποστηρίζουν ότι εκείνος συνέγραψε ορισμένα σπουδαία έργα που θεωρούνται του Μολιέρου.
Αμέσως πριν από τον Σιντ, κορυφαίο έργο του γαλλικού κλασικισμού, ο Κορνέιγ παρουσίασε το 1636 ένα… "παράξενο τέρας". Έτσι χαρακτηρίζει ο ίδιος τη Φρεναπάτη, μια τραγικωμωδία με αποκαλυπτική μεταθεατρικότητα, που κατατάσσει το έργο στα αριστουργήματα του «θεάτρου εν θεάτρῳ» όλων των εποχών.
Ένας γονιός ψάχνει το παιδί του, που δραπέτευσε επαναστατώντας ενάντια στη γονική τυραννία. Μετά από δέκα χρόνια βιώνει την απόλυτη οδύνη βλέποντας το σπλάχνο του να σκοτώνεται. Όμως ο πόνος γυρνάει σε χαρά. Ο νεκρός σηκώνεται και υποκλίνεται ως ηθοποιός που έγινε αυτά τα χρόνια. Το θέατρο δοξάζεται με διθυράμβους στο τέλος του έργου.
Ο Δημήτρης Μαυρίκιος οδηγεί υποδειγματικά στη ζεύξη λογοτεχνικής και σκηνικής μαγείας με την εγκάρσια κειμενοκεντρική οπτική και τον "ολικό θεατρικό Λόγο" ενός άκρως εμπνευσμένου σκηνοθέτη-μεταφραστή.
