Πριν ξεκινήσω την ιστόρηση αυτή ή αν προτιμάτε το παραμύθι, ένα παραμύθι για μεγάλους, με το κουκί και το ρεβίθι, θεωρώ υποχρέωσή μου να σας εισαγάγω στον παραμυθένιο του κόσμο. Να σας δώσω δηλαδή κάποιες πληροφορίες σχετικές, που κρίνω απαραίτητες και ουσιώδεις, ώστε να μην έχετε κενά και μείνετε πίσω στην υπόθεση. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει να αναφερθώ στον χρόνο και στον τόπο στον οποίον πρόκειται να κινηθεί, αλλά και στα πρόσωπα που συμμετέχουν και πρωταγωνιστούν. Ακολούθως να σας τα περιγράψω και να σας τα συστήσω. Με τις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα και τις καταβολές καθενός.

Σε κάποια συνοικία λοιπόν, σε κάποιο σπίτι, σε αόριστο χρόνο, ζούσε ο περί ου ο λόγος, Κώστας Κωνσταντινίδης. Στα σαράντα τρία του, ψηλός, γεμάτος, ανδροπρεπής, με κανονικά χαρακτηριστικά, συμπαθητικός, καλοστεκούμενος και καλοδιατηρημένος για την ηλικία του πατερφαμίλιας, με γυναίκα και δυο παιδιά.

Κι έρχομαι αμέσως να σας τους γνωρίσω, ξεκινώντας από την γυναίκα του την Φιλίτσα. Στα σαράντα της πλέον, ξανθιά -βαμμένη βέβαια- με καθάριο, απαλό και άσπρο δέρμα, αφράτη προς το παχύ, αυτό που λένε τσουμπωτή, με ευχάριστα και συμπαθητικά χαρακτηριστικά. Στα νιάτα της θα πρέπει να ήταν αρκετά όμορφη, αλλά τώρα δεν διεκδικεί τον τίτλο της μοιραίας γυναίκας. Παραμένει ωστόσο αρκετά νόστιμη, καλοβαλμένη και τραβηχτική.

Νέοι ακόμα, γνωρίστηκαν στον χώρο του Πανεπιστημίου. Συμφοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών. Πρωτοετής εκείνη, τριτοετής εκείνος και ο έρωτας τους βάρεσε κατακούτελα, ως κεραυνός εν αιθρία. Αυτός δηλαδή που πέφτει μεσοκαλόκαιρο σε ηλιόλουστη παραλία.

Τώρα έρωτας ήταν, ανάγκη και πόθος να ερωτευτούν, καψούρα ήταν, αφού λόγω ηλικίας οι ορμόνες τους έπαιζαν μπόουλινγκ κι έκαναν απανωτά strike, το γεγονός είναι ότι τα βρήκαν. Συνήψαν δηλαδή ερωτική σχέση. Τα έφτιαξαν κατά το κοινώς λεγόμενο. Με φυσικό επακόλουθο να καταλήξουν σε διπλό κρεβάτι, να ιδρώνουν και να αγκομαχούν.

Και τα αποτελέσματα αυτής της ξαπλωτής συνεύρεσής τους, ελλείψει προφυλάξεων, δεν άργησαν να γίνουν φανερά, Έμεινε δηλαδή, ως είθισται να λένε, ολίγον έγκυος. Με αποτέλεσμα, με την πάροδο μερικών μηνών, να εξελιχθεί σε κοιλιά τούμπανο, κάτι σαν μπάλα θαλάσσης.

Όταν το πρωτoαντιλήφθηκαν έκατσαν να το συζητήσουν, με άγχος και προβληματισμό, που έφτανε τον πανικό. Πανικό, που προκαλούσε το νεαρό της ηλικίας και η ανωριμότητά τους. Έπρεπε ωστόσο επειγόντως να τσεκάρουν τα θέλω τους και να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις.

Με άγχος λοιπόν κι εκνευρισμό έπιασαν να το κουβεντιάσουν και κατάληξαν στην παραδοχή ότι δεν ένοιωθαν διόλου έτοιμοι να γίνουν γονείς. Αλλά και στην ομολογία ότι επιθυμία και των δυο ήταν να το κρατήσουν. Πόσο μάλλον, που με τον ρομαντισμό της ηλικίας το θεώρησαν θεόσταλτο μήνυμα, απόδειξη της άνευ ορίων αγάπης τους.

Ήθελαν να πιστεύουν, στην άγνοιά τους ότι το παιδί αυτό θα ήταν ένας ακόμα συνδετικός κρίκος, που θα επιβεβαίωνε και θα στέριωνε την σχέση τους. Ένας ζωντανός κρίκος, που θα τους έφερνε πιο κοντά και θα τους έδενε ακόμα περισσότερο, ώστε να γίνουν εις πνεύμα ένα και σάρκα μίαν. Έτσι όπως είθισται να αναφέρουν με στόμφο, κατά την τελετή του γάμου, με συνέπεια κι επαγγελματισμό, οι παπάδες.

Εύκολο βέβαια στην θεωρία, αλλά δύσκολο να μετουσιωθεί σε πράξη. Τα εμπόδια πολλά και προφανή. Δεν δούλευαν και δικά τους χρήματα, προσωπικά, δεν διέθεταν. Είχαν μόνο αυτά που τους έδιναν οι γονείς τους για να περάσουν, μέρα μπαίνει-μέρα βγαίνει, μια μέτρια και τσουρούτικη φοιτητική ζωή.

Η κοιλιά της όμως όλο και μεγάλωνε και δεν κρυβόταν πλέον. Έτσι δεν άργησαν να το πληροφορηθούν και οι δικοί τους και τους κουβαλήθηκαν. Με την προτροπή, αλλά και την οικονομική υποστήριξή τους -που έβλεπαν να έρχεται το πρώτο τους εγγονάκι και είχαν λιώσει στην ιδέα- έσπευσαν χωρίς να το πολυσκεφτούν και να το παιδέψουν να τους φέρουν, άρον-άρον, εις γάμου κοινωνίαν.

Ολόφωτη εκκλησία δηλαδή, στολισμοί, παπάδες, ρύζι και κουφέτα, φωτογραφίες, δεξίωση, καλεσμένοι και τα λοιπά φρου-φρου και η νύφη με τη κοιλιά στο στόμα. Έτοιμη να το ξαμολήσει καταμεσής στον ιερό, κατά τα άλλα, ναό.

Και η παρθένος σήμερον και οι λοιπές αηδίες των παπάδων, που αιώνες τώρα δεν φροντίζουν να προσαρμόζουν τα λεγόμενά τους κατά την τελετή του γάμου, ανάλογα με την κατάσταση της νύφης. Αν και θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου το «παρθένος» να σβηστεί εντελώς από τα κιτάπια. Που να την βρεις σήμερα άλλωστε!

Τους αγόρασαν και οι γονείς τους ρεφενέ ένα σπιτάκι, με δάνειο από τράπεζα, διώροφο με κήπο και δεν είχαν τουλάχιστον να πληρώνουν νοίκι. Δυο βδομάδες μετά η Φιλίτσα γέννησε ένα όμορφο και παχουλό αγοράκι, τέσσερα κιλά περίπου. Το όνομά του προαποφασισμένο. Το είπαν Λαέρτη, όπως και τον πατέρα του Κώστα. Πράγμα που συνηθίζεται γενικά, επειδή ο γαμπρός γνωρίζει ότι το θεωρούν δεδομένο οι γονείς του και το δέχεται κατ’ ανάγκη και η νύφη, για να καλοπιάσει τον πεθερό.

Ο μπόμπιρας τους βγήκε αρκετά φαγανός, αλλά κι εξαιρετικά γκρινιάρης. Τους απασχολούσε και τους βασάνιζε αρχικά με τις κλάψες και τις απαιτήσεις του και αργότερα με τις σκανταλιές του, όλο το εικοσιτετράωρο.

Έτσι όμως, δεν έβρισκε τον χρόνο που χρειαζόταν η Φιλίτσα να ασχοληθεί με την Σχολή και τις σπουδές της. Με αναμενόμενο αποτέλεσμα, αμέσως μετά την γέννα να αναγκαστεί να τις παρατήσει. Προσωρινά, όπως ισχυριζόταν, για να ασχοληθεί αποκλειστικά και μόνο με τον κλαψιάρη και γκρινιάρη, αλλά και φαγανό κανακάρη της.

Το προσωρινό ωστόσο σύντομα έγινε οριστικό. Γιατί ο Κώστας αποδείχθηκε ιδιαίτερα δραστήριος και καρπερός κι έκανε και πάλι το θαύμα του. Έξι μήνες μετά την γέννα έμεινε απανωτά έγκυος. Αυτή την φορά έκανε κοριτσάκι, που πήρε το όνομα της μάνας της Φιλίτσας. Την έβγαλαν Ηρώ.

Ο Κώστας ωστόσο συνέχισε απτόητος τις σπουδές του και τέλειωσε και με άριστα μάλιστα, την σχολή. Με το πτυχίο στα χέρια έκατσε να σκεφτεί τι μέλει γενέσθαι. Είχε μια οικογένεια να θρέψει. Και οι γονείς τους, που πλήρωναν ακόμα το δάνειό τους, ελάχιστα είχαν την δυνατότητα να τους προσφέρουν.

Έτσι αναγκάστηκε να πέσει και με τα μούτρα μάλιστα, στο μεροκάματο. Αφού πέρασε πρώτα ένα φεγγάρι από την καλλιτεχνική ζωγραφική, δηλαδή έκανε το μπογιατζή κι έβαφε τοίχους με το χιλιόμετρο, ανακάλυψε ότι το ταλέντο του ήταν βασικά στην ξυλογλυπτική.

Επιδόθηκε λοιπόν σε αυτήν με μανία και κατάφερε να αποκτήσει ένα όνομα και κάποια αναγνώριση στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Χωρίς όμως αυτό να τον κάνει και πλούσιο. Ωστόσο, ένα κάποιο υποφερτό μεροκάματο έβγαινε και δεν τους έλειπαν τουλάχιστον τα βασικά.