Ω, τι υπέροχος που είναι ο κόσμος
μέσα στην απέραντη ασχήμια του.
Αντηχεί το δικό του,
σκορπίζει ανάλαφρες αναλαμπές
ενός ολοκλήρου ουρανού,
χωρίς τα αστέρια
να είναι ιδιοκτησία κανενός.
Χοσέ Κάρμεν, αστέρι μου,
άσε με ελεύθερο να σε αγαπήσω,
ταξίδεψέ με σε μαγικούς ουρανούς,
ποθητούς και ξεκάθαρους.
Κάρμεν, γίνε πουλί, αγάπη μου,
και πλάσε την καρδιά μου,
στην αγκαλιά σου να έρθω να κρυφτώ
από του κόσμου το βουητό.
Ρίξε με στο βάραθρο του στεναγμού
ενός λιονταριού χωρίς προορισμό
και κλέψε μου αυτό που πιο πολύ αγαπώ,
την ελευθερία μου.
