Όταν το μελάνι ποτίζει το λευκό χαρτί, τότε οι «λέξεις» της Ποίησης γίνονται «κόκκινες». Ένα βαθύ «κόκκινο» χρώμα, ίδιο με αυτό που έχει το αίμα όταν διψάει για ζωή. Όταν βουτάει στην πληγή, όταν ορμάει και παραδίδεται στον έρωτα αμαχητί... Όταν θυμώνει, όταν φοβάται και θρηνεί. Όταν θυμάται... 39 ποιήµατα φτιαγμένα από ρεαλισµό, ακρατο λυρισµό, καυστικό χιούµορ, σουρεαλισµό, ειρωνεία αναζητούν την «υπέρβαση»!
Η ποιήτρια γνωστοποιεί με ειλικρίνεια τις προθέσεις της από την πρώτη κιόλας σελίδα του βιβλίου: Παραθέτω την αρχή του ομώνυμου ποιήματος: ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ Πήρα χαρτί και μολύβι, Μητέρα, και σου υπόσχομαι πως με το γράμμα αυτό θα ανοίξω τις πύλες της αθανασίας. * Και είναι αλήθεια. Η αγαπητή φίλη Νικολένα επιδιώκει και σαφώς καταφέρνει να συνομιλήσει με την αιωνιότητα και να γραφτεί στη συλλογική μνήμη, καταθέτοντας την εντυπωσιακή αυτή ποιητική συλλογή. >>>
