Το φύλο είναι το μέσο είναι μια αιχμηρή θεωρητική μελέτη που επανεξετάζει το έργο του Marcel Duchamp (1887–1968) μέσα από το πρίσμα της έμφυλης επιτελεστικότητας και της σύγχρονης θεωρίας των μέσων. Ο ιστορικός της τέχνης Σωτήρης Μπαχτσετζής αμφισβητεί την παραδοσιακή αφήγηση που θέλει τον Duchamp απλώς ως πατέρα της εννοιολογικής τέχνης και τον αναδεικνύει ως πρωτοπόρο στην κριτική αποδόμηση του έμφυλου διπόλου. Εξετάζοντας μνημειώδη έργα όπως το Le Grand Verre και το Étant donnés, καθώς και την επιτελεστική δραστηριότητα του καλλιτέχνη ως Rrose Sélavy, το βιβλίο δείχνει πώς η ταυτότητα στο έργο του Duchamp δεν αποτελεί ουσία, αλλά κατασκευή, λογοθετική διεργασία και μέσο ή διαμεσοποιητική διάταξη (media dispositive). Η προσέγγιση αξιοποιεί ένα σύνθετο θεωρητικό οπλοστάσιο (Foucault, Butler, Lacan, Kittler, Merleau-Ponty κ.ά.) για να κατανοήσει τη διαμεσολάβηση της επιθυμίας, την αποδόμηση του φαλλογοκεντρικού βλέμματος και τη λειτουργία των μέσων ως τεχνολογικών a priori της υποκειμενικότητας. Το φύλο γίνεται έτσι ένας μηχανισμός εικόνων, τελεστικών πρακτικών και κοινωνικών κωδίκων· μια δυναμική διάταξη όπου το «σώμα» και η «ταυτότητα» παράγονται, διαμορφώνοντας τον κοινωνικό βίο. Με λόγο καθαρό και ιστορικοτεχνικά τεκμηριωμένο, η έκδοση αποτελεί αναγκαίο ανάγνωσμα για θεωρητικούς και ιστορικούς της τέχνης, θεωρητικούς των μέσων, ερευνητές φεμινιστικών σπουδών και σπουδών επιτέλεσης και όσους αναζητούν νέες αναγνώσεις της νεωτερικής και μετανεωτερικής καλλιτεχνικής συνθήκης.