Πρέπει να μύρισαν τον φόβο.
Μια κοριτσίστικη φωνή, είναι δεν είναι παιδική
χαϊδεύει το μολύβι.
‘’Μαμά, λέω να ζωγραφίσω έναν λύκο ρεαλιστικό’’.
Κι έτσι απλά τα σύμπαντα τυχαία επανωτίζουν.
Πώς να μιλήσω για τους λύκους;
Ένας λύκος ρεαλιστικός
σαν τους δικούς μου
εκείνους που ταΐζω με τον φόβο
και δεν ξεχνούν.
Δεν ξεμακραίνουν.
Στο φως του φεγγαριού
βλέπω τα χνώτα τους κοντά.
Ξέρω τι θέλουν, ξέρω:
Την πείνα να χορτάσουν
με ωμό ρεαλισμό»
