«Η σκληρή, συνεχής, μεθοδική εργασία καταστρέφει το θάρρος, εξαντλεί τη ζωτικότητα και συνθλίβει τον χαρακτήρα. Καθηλώνει και υποτάσσει τους ανθρώπους· όπως καθηλώνει και υποτάσσει το άγριο μοσχάρι ή το νεαρό άλογο. Οι άνθρωποι που εργάζονται σκληρά και συνεχώς δεν έχουν δύναμη να σκέφτονται. Απαιτείται όλη τους η ζωτική δύναμη για να διατηρήσουν τους μύες τους σε φόρμα».
«Το να είσαι ανεξάρτητος είναι συνώνυμο της ιδιοκτησίας. Το να είσαι δίχως περιουσία και άοπλος είναι η συνθήκη της πραγματικής εξάρτησης και υποταγής. Οι άοπλοι πολίτες είναι πάντα σκλαβωμένοι πολίτες—πάντα. Η ελευθερία χωρίς περιουσία είναι μύθος».
«Η “ελευθερία ρυθμιζόμενη διά του Νόμου” είναι στην πράξη τυραννία του πιο σκοτεινού και ακάθαρτου είδους· επειδή είναι τόσο απρόσωπη. Υπάρχουν πολυάριθμες άξιες, λογικές και πρακτικές μέθοδοι με τις οποίες μπορούν να απομακρυνθούν μεμονωμένοι τύραννοι· αλλά μια τυραννία “ρυθμιζόμενη διά του Νόμου” απομακρύνεται μόνο με μια μέθοδο—το ξίφος στα χέρια ανθρώπων που δεν φοβούνται να το χρησιμοποιήσουν ή να χρησιμοποιηθεί εναντίον τους· δηλαδή—το Ξίφος στα χέρια των Ισχυρότερων».
«Τα παλαιά συστήματα Νομολογίας και Διακυβέρνησης (θεμελιωμένα στην απροκάλυπτη χρήση βίας) διατηρήθηκαν επιδέξια—ακόμα και ενισχύθηκαν· και ταυτοχρόνως, οι λευκοί πληθυσμοί διακηρύχθηκαν με πανουργία “ελεύθεροι και ίσοι”. Μη έχοντας απολαύσει ποτέ αυθεντική προσωπική ελευθερία (εκτός ίσως στα σύνορα με τους Ινδιάνους), όντες κατά πλειοψηφία απόγονοι κυνηγημένων Ευρωπαίων πειναλέων και φανατικών (ηττημένων μαχητών), πίστεψαν τώρα αφελώς πως κέρδισαν τελικά την Ελευθερία—μέσω του κατοχυρωμένου τεχνάσματος του να επιλέγουν ένα πλήρες σύνολο φοροεισπρακτόρων κάθε τέσσερα χρόνια».
«Η προσωπική ελευθερία είναι σχεδόν άγνωστη (εκτός των όσων γράφουν οι εφημερίδες), και κάθε πολίτης που τολμά να σκέφτεται ενάντια στο δόγμα της Πλειοψηφίας, το κάνει με κίνδυνο της ζωής του—αν σκέφτεται υπερβολικά δυνατά».
«Οι νομοθέτες μπορεί να αυτοαποκαλούνται “εκπρόσωποι του λαού”, αλλά αυτό είναι μόνο μια πονηρή μεταμφίεση. Το κύριο έργο τους είναι να ενισχύουν τον “Νόμο”, να υπερασπίζονται το “Σύνταγμα”, να ψηφίζουν τις ετήσιες “επιχορηγήσεις” και να εφευρίσκουν τρόπους εκμετάλλευσης του έθνους ή να επιτρέπουν την συστηματική λεηλασία του από τους συνεργούς τους—ή τους Αφέντες τους».
«Μέσα από το Μέλλον λάμπει ο ήλιος του μεγαλειώδους αγώνα. Ηρωικές Φύσεις προπορεύονται εκεί, όπως προπορεύτηκαν στο Ίλιον. Ο Φυσικός Άνθρωπος εμφανίζεται πάλι, με όλη του την τολμηρή μεγαλοπρέπεια, σπάζοντας τα ακάθαρτα Είδωλα, αψηφώντας Θεούς και Νόμους, και τους ηθικισμούς των σκλάβων».
