Ο νεοφιλελευθερισμός διαμορφώνει εδώ και δεκαετίες την πολιτική, την οικονομία και το δίκαιο στις περισσότερες χώρες του πλανήτη μέσω ενός παγκοσμιοποιημένου δικτύου εμπορικών, τραπεζικών και χρηματοπιστωτικών συναλλαγών. Παρουσιάζεται μάλιστα σαν μια παγιωμένη και αμετάβλητη πολιτικό-οικονομική πραγματικότητα, όπως είχε τονίσει και η Thatcher ‘’there is no alternative’’ (TINA) (Thatcher, 1980; Thatcher, 1987). (…) Οι πρόσφατες εξελίξεις της σύγκρουσης Δύσης και Ανατολής (πχ μέτωπα Ουκρανίας και Ισραήλ) ρίχνουν στην σκιά τους στην παγκοσμιοποίηση και στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο οργάνωσης των σύγχρονων κοινωνιών. Παρ΄ όλα αυτά ο νεοφιλελευθερισμός ως επίσημο ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό μοντέλο παραμένει η κυρίαρχη πολιτική και οικονομική θεωρία. Γεγονός που αποδεικνύεται από την όλο και περισσότερο αυξανόμενη τάση ιδιωτικοποιήσεων, εμπορευματοποίησης και μετοχοποίησης αγαθών και υπηρεσιών. (…) Η πολιτική και το δίκαιο στα περισσότερα σύγχρονα κράτη εστιάζουν στην επίτευξη συγκεκριμένων νεοφιλελεύθερων στόχων ακόμη και αν επικαλούνται την προάσπιση επίσης συγκεκριμένων κοινωνικών στόχων (πχ προστασία της δημόσιας υγείας, πρόσβαση στην εκπαίδευση κλπ). Ακόμη και η κοινωνική πολιτική επανερμηνεύεται ως συνέχεια της επικρατούσας νεοφιλελεύθερης πολιτικής ακολουθώντας συγκεκριμένες κατευθύνσεις στην διαχείριση των κοινωνικών προβλημάτων που παράγει η καπιταλιστική κοινωνία.