Μια νύχτα στο Τενεσσί Στου μπάρμπα Θωμά την καλύβα δίπλα, ο Μισισιπής κυλάει. Σκέιτμπορντ, ηλιοβασιλέματα του Τάιλ, στου Μισισιπή τις όχθες. Καημούς ξεπλένει η σόουλ, πάθη ανάβουν τα μπλουζ, χορεύουν, ερωτεύονται τα αραπάκια, στη Μέμφιδα του Τενεσί. «Σκορπιοί» τη νύχτα, τον θάνατο φέρνουν στο Τενεσί. Αίμα στο Μισισιπή! Θρήνος έπνιξε το Τενεσί!
Τι θα κάναμε αλήθεια δίχως ποίηση; Η ποίηση είναι παντού. Κοιτάξτε! Ο Θεός ο πρώτος ποιητής Ουρανού και Γης, ορατών τε πάντων και αοράτων… καθώς όλα «εν Σοφία εποίησεν» κι εμείς άξια παιδιά του -ποιητές- κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν, αγαπητά του τέκνα, ολόδικά του! «Η Ποίηση μας περιβάλλει, μας εμπεριέχει, μας καθορίζει, διεισδύει μέσα μας, βρίσκεται ολόγυρά μας, ωσάν το χέρι της Χάριτος», όπως πολύ εύστοχα και περιεκτικά θα διατυπώσει ο Νίκος Μοναστηριώτης Κάζος. >>>
Ας παρατηρήσουμε πιο συγκεκριμένα τον κόσμο της αγαπητής ποιήτριας. Προσεγγίζοντας λοιπόν σημειολογικά την ποιητική συλλογή “Σταλακτίτες φωτο-γραφής” βρέθηκα μπροστά σε ένα αναπάντεχο πλούτο εικόνων- λέξεων που με κατέπλησσε διαρκώς, καθώς το θησαύρισμα τους εμπεριέχει έναν κόσμο που δεν σταματά στα όρια της καταγεγραμμένης ορατής πραγματικότητας, αλλά που ταξιδεύει και πέραν αυτού σε μία υπέρ πραγματικότητα, τον κόσμο του υπεραισθητού, είναι αυτό που εντάσσεται στον υπερρεαλισμό. >>>
