Αφήνοντας πίσω έναν απατημένο σύζυγο, μια πανσιόν τυλιγμένη στις φλόγες και μια πόλη να συζητά αναστατωμένη τη φυγή τους, ο Τομ Ρουρκ και η Πόλλυ Γκιλλέσπυ ξεκινούν με ένα κλεμμένο άλογο να ζήσουν τη μεγάλη περιπέτεια της ζωής τους, μέσα στα χιονισμένα δάση και τα έρημα βουνά της Μοντάνα, σε ένα σκηνικό έρωτα, λυρισμού, συγκίνησης και βίας. Οι κυνηγοί όμως που τους πήραν στο κατόπι, δεν είναι μακριά, κι ένα λάθος μόνο αρκεί για να στερήσει για πάντα τον έναν από τον άλλο.
Το βιβλίο δεν αναδεικνύει μόνο τα καταπιεσμένα συναισθήματα. Αναδεικνύει και την ανθρώπινη τάση για τρυφερότητα, αφοσίωση, γενναιοδωρία, ακόμη και σε πρόσωπα που αρχικά φαίνονται τραχιά ή ηθικά αμφίβολα. Ο Μπάρρυ αγαπά τους ήρωές του, δεν τους χωρίζει σε καλούς και κακούς, τους παρουσιάζει ως σύνθετα όντα, στα οποία συνυπάρχουν η βία και η ευαισθησία, η ωμότητα και η ποίηση. >>>
Υπάρχουν συγγραφείς που πατούν σε μια παράδοση, κι υπάρχουν εκείνοι που πατούν σε δύο, μόνο και μόνο για να τις διαρρήξουν και να ανοίξουν έναν τρίτο δρόμο, πιο επικίνδυνο, πιο εκθαμβωτικό. Ο Kevin Barry ανήκει στην τελευταία κατηγορία. Με το H καρδιά το καταχείμωνο—ένα μυθιστόρημα όπου η παγωμένη αμερικανική Δύση συναντά τη μεθυσμένη, ρυθμική ιρλανδική προφορικότητα—ο Barry στήνει μια γέφυρα ανάμεσα στη μοντερνιστική ειρωνεία του Joyce και στη λιτή, αποκαλυπτική αγριότητα του McCarthy. >>>
Το βιβλίο αποτελεί μια μοναδική ιστορία αγάπης σε σκηνικό γουέστερν, που εκτυλίσσεται το 1891 στις Δυτικές πολιτείες της Αμερικής και συγκεκριμένα στα βουνά και τα δάση της Μοντάνα, που συνορεύει με την Ντακότα, το Ουαϊόμινγκ, το Αϊντάχο και τρεις καναδικές επαρχίες στα βόρεια. Το περιβάλλον είναι άγριο, αφιλόξενο, σκοτεινό, απειλητικό, γεμάτο ορεινά περάσματα και φωτεινά ξέφωτα, μια τυπική γουέστερν τοπιογραφία όπου κυριαρχούν οι ήχοι του δάσους και κάτι δυσοίωνο πλανάται διαρκώς στην ατμόσφαιρα ως υπενθύμιση των μονοπατιών στα οποία σκοτώθηκαν άνθρωποι. >>>
