Το κενό της μη σύνδεσης. Με τον εαυτό μας πρωτίστως – και κατ’ επέκταση με τους άλλους.

Με λιτότητα, χιούμορ και συγκίνηση, οι σκηνές του έργου ισορροπούν ανάμεσα στην καθημερινότητα και την υπαρξιακή αναζήτηση, εστιάζοντας στον σύγχρονο άνθρωπο που πασχίζει να βρει φωνή και νόημα. «Τι κίνδυνο ενέχει πια αυτός ο «μη τόπος» και ποιος φόβος μάς ωθεί τόσο μακριά του; Φυσικά, δεν έχω βρει ακόμα κάποια απάντηση στο ερώτημα αυτό, προσπάθησα όμως να μιλήσω με τον τρόπο που εγώ κατανοώ αυτό το “ένα κάποιο κενό” μέσα από αυτό το έργο. Και πώς αλλιώς θα μπορούσα να το κάνω, αν όχι μέσα από ιστορίες απλών, καθημερινών και οικείων ανθρώπων, των οποίων μικρά κομμάτια αγγίζουν τελικά και κάτι δικό μας – έστω και φευγαλέα;» αναρωτιέται η συγγραφέας στο σημείωμά της στην παρούσα έκδοση