Το έργο διακρίνεται για το θεατρικό, σατιρικό και καταγγελτικό του ύφος. Με λόγο λαϊκό, άλλοτε δηκτικό κι άλλοτε χιουμοριστικό, χρησιμοποιώντας τη σάτιρα και την ειρωνεία, συμπλέκει στοιχεία από την καθημερινή ζωή των Ελλήνων μεταναστών με φαινόμενα της εποχής όπως ο νεοναζισμός, τα μεταναστευτικά κυκλώματα, η δεξιά και η ακροδεξιά. Υπηρετεί την αντίληψη πως το τραγούδι, ακόμα κι όταν θέλει να εμπνεύσει την αγωνιστικότητα, δεν είναι ανάγκη να έχει τη μορφή θούριου· το κάνει και δείχνοντας τη ζωή όπως είναι. >>>
