Ένα ζευγάρι συνταξιούχων, μια συνηθισμένη μέρα, στο καθιστικό τους. Συνομιλούν, σχολιάζουν, διαφωνούν, έχοντας διαρκώς στα χέρια τους το κινητό, το τάμπλετ ή το πληκτρολόγιο. Οι σύγχρονοι τρόποι επικοινωνίας και ενημέρωσης τους προκαλούν έλξη και, μαζί, αμηχανία. Όταν κατά τρόπο παράδοξο, όσο και ξεκαρδιστικό, ο Γιώργος και η Βιολέτα γλιστρούν στα άδυτα του dark web, στην οθόνη τους ξεπροβάλλουν ύποπτες συναλλαγές και μπόλικο μαύρο χρήμα. Ο πειρασμός να επωφεληθούν από τη συγκυρία είναι μεγάλος. Θα μπορέσουν να το τολμήσουν χωρίς αναστολές;
Δύο πρόσωπα, ο Γιώργος και η Βιολέτα, δύο συνταξιούχοι, στο καθιστικό του διαμερίσματός τους: ξεκινάμε καλά, σκέφτομαι, το έργο είναι οικονομικό, όσον αφορά στο ανέβασμά του στη σκηνή, ένα μόνο ενιαίο σκηνικό με λίγα και εύκολα σκηνικά στοιχεία (γραφείο, καρέκλες, οθόνη υπολογιστή, πολυθρόνες, τραπεζάκι, πόρτα), και δύο μόνο ηθοποιοί, και μάλιστα της ίδιας περίπου γενιάς, κάτι που απλοποιεί αρκετά τα πράγματα στις πρόβες, σε επίπεδο κώδικα συνεννόησης και τεχνικής. >>>
