Η πρόσφατη μελέτη της Ευσταθίας Δήμου αποτελεί μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συμβολή στην αναγνωστακική βιβλιογραφία, καθώς επιχειρεί να φωτίσει μια διάσταση του έργου του ποιητή που, παρά τη σημασία της, δεν έχει μέχρι σήμερα τύχει της ανάλογης προσοχής. Ενώ η κριτική έχει κατά κύριο λόγο εστιάσει στην πολιτική, ιστορική και ιδεολογική διάσταση της ποίησής του, η Δήμου μετατοπίζει το ενδιαφέρον της στον τρόπο με τον οποίο το ποιητικό υλικό οργανώνεται αισθητικά και μορφολογικά, αναζητώντας τους μηχανισμούς εκείνους που προσδίδουν στα ποιήματα του Αναγνωστάκη ένταση, κίνηση και εσωτερική δραματικότητα. >>>
Μέσα από έναν δρόμο διαφορετικό από αυτόν των πραγματολογικών αναλύσεων, με λόγο σαφή και ουσιαστικό, η Ευσταθία Δήμου, στην ενδιαφέρουσα μελέτη της για το δραματικό στοιχείο στην ποίηση του Μανόλη Αναγνωστάκη, αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο τελικά η ποίηση μπορεί να συγκεράζει μέσα της όλες τις άλλες τέχνες. >>>
Κοινό στοιχείο όλων των απόψεων που διατυπώθηκαν για την ποίηση του Αναγνωστάκη, σημειώνει η Ευσταθία Δήμου, είναι η σύνδεσή της με την πραγματικότητα και η λειτουργία της ως πεδίου στο οποίο «εξυφαίνεται η μεταμόρφωση του ποιητή σε πρόσωπο και μάλιστα πρόσωπο που έρχεται για να υποδυθεί τον εαυτό του, να υποκριθεί την αλήθεια του, να παίξει την ίδια του την ύπαρξη». Και είναι αυτό ακριβώς το στοιχείο που προσδίδει στα ποιήματά του δραματικό τόνο. >>>
Mια στοχευμένη προσέγγιση της ποίησης του Μανόλη Αναγνωστάκη επιχειρεί η ποιήτρια και κριτικός Ευσταθία Δήμου στην πρόσφατη μελέτη της. Επικεντρώνοντας σε τέσσερα (στην ουσία πέντε) ποιήματα επισημαίνει το δραματικό στοιχείο που διαπνέει την ποίησή του ως αποτύπωση της τραγικότητας που πηγάζει από την ταυτόχρονη αίσθηση της ανάγκης για παρέμβαση στα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα της εποχής του και της ουσιαστικής αδυναμίας αποτελεσματικότητας, διαπίστωση άλλωστε που οδήγησε σταδιακά στη «σιωπή» του ποιητή. >>>
