Ποιητική συλλογή που μας παρασύρει σε μια εσωτερική κατάδυση, εκεί όπου ο έρωτας, η μνήμη, η απώλεια και η αναγέννηση συνυπάρχουν με εικόνες θαλάσσιες και ονειρικές. Οι στίχοι της κινούνται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στο τρυφερό και το οδυνηρό, με γλώσσα που άλλοτε αιφνιδιάζει με την ένταση της και άλλοτε γαληνεύει με τη διαύγειά της. Σαν αναπνοές μέσα στον βυθό, τα ποιήματα αποκαλύπτουν την αθέατη πλευρά του εσωτερικού κόσμου, μετατρέποντας την ανάγνωση σε εμπειρία βαθιά, συγκινητική και λυτρωτική.
Η κομψή ποιητική συλλογή της Αμαλίας Π. Ραπτοπούλου, με τον συμβολικό τίτλο, Κάτοικος βυθού, περιλαμβάνεισυνολικά πενήντα επτά ποιήματα και δύο πεζά(Στο ιατρείο, σελ. 38, Επικίνδυνα σπορ, σελ. 52). Σχεδόν τα μισά ποιήματα (28) έχουν ερωτικό περιεχόμενο, ενώ τα υπόλοιπαποικίλο και συχνά συμβολικό, όπως είναι εμφανές και από τους τίτλους τους: Φίλοι, Κοστούμι από μετάξι, Δρόμοι, Μορφή, Μουσικές επιδείξεις, ... >>>
