Γλιστράει η αφή σου
στην ραχοκοκαλιά μου,
σαν σύρσιμο αρχαϊκού πάθους
από δοξάρι βιολιού
έως την καρδιά μου.
Ρίγος εσύ της νύχτας
τρίζει και το ελάχιστο οστό μου.
Ποτέ πριν,
τέτοιες μολπές εντός μου
δεν μελώδησαν.
Η δύναμη της αφής σου
κι οι σπόνδυλοί μου
σημείο που τέμνονται
τα δάχτυλά σου.
