Στο ποίημα αυτό η Κλεοπάτρα Μακρίδου χρησιμοποιεί έναν εντυπωσιακά πλούσιο λόγο, άλλοτε τρυφερό και επαινετικό για την ποιητική τέχνη και στάση ζωής του Κυριάκου Χαραλαμπίδη, καθώς κι όταν μιλά για την Πατρίδα της, κι άλλοτε οργισμένο, κοφτερό, επιθετικό, τολμηρό, χειμαρρώδη,γεμάτο πάθος, που πηγάζει από τον πόνο για το Νησί της, εναντίον όλων όσοι το πρόδωσαν και το εγκατέλειψαν βάναυσα στην τύχη του. Τον λόγο αυτόν τον οργισμένο, που προέρχεται από το τραύμα της Κύπρου, τον συναντούμε σε πολλές ποιητικές συλλογές της ποιήτριας. >>>
